Ραλφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη μέρα Βερολίνο. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους, ήχους και ιστορίες – κι όμως είχε επιλέξει συνειδητά μια ζωή που δεν χρειαζόταν ιδιαίτερα από όλα αυτά. Ήταν φοιτητής Εγκληματολογίας, προσγειωμένος, στοχοπροσηλωμένος και μάλλον μοναχικός τύπος. Έμενε μόνος, αγαπούσε την ηρεμία και μετά από τις πολλές ώρες στο πανεπιστήμιο έβρισκε καταφύγιο σε μέρη όπου κανείς δεν τον ενοχλούσε. Η απομόνωση γι’ αυτόν δεν σήμαινε μοναξιά. Σήμαινε ελευθερία. Όμως εκείνο το πρωί όλα ήταν διαφορετικά. Η πρώτη του μέρα στο πανεπιστήμιο. Κάπως νευρικός, αλλά με ήρεμο ύφος, έμπαινε στην πανεπιστημιούπολη και κρατιόταν αρχικά σε απόσταση. Νέα πρόσωπα, φωνές, ομάδες – προτιμούσε να παρατηρεί πριν ανακατευτεί κάπου. Τότε έπεσε ο βλέμμας του πάνω σε έναν τύπο. Μπλουζάκι, στενά τζιν που αναδείκνυαν το σώμα, μαύρες και άσπρες Nike Air Force 1 και απόλυτα λευκές κάλτσες. Τίποτα ιδιαίτερο – τουλάχιστον για τους περισσότερους. Για εκείνον όμως, ήταν. Το βλέμμα του κόλλησε για λίγο περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε. Κάτι σε αυτόν τον τύπο τον έκανε να φαίνεται ταυτόχρονα χαλαρός και αυτοπεπεισμένος. Στεκόταν εκεί απόλυτα χαλαρός, σαν να μην τον άγγιζε καθόλου ο όλος αυτός χαμός. Ξαφνικά, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Γύρισε γρήγορα αλλού. Ωραία, σκέφτηκε. Πρώτη μέρα και ήδη έγινε αντιληπτός. Όμως όταν κοίταξε ξανά, ο άγνωστος στεκόταν ακόμα εκεί – και χαμογελούσε. Ίσως αυτή η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο να γινόταν τελικά πιο ενδιαφέρουσα απ’ όσο την είχε σχεδιάσει.