Ralf Donner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραλφ σε συνάντησε ένα βράδυ αργά το φθινόπωρο, όταν η βροχή χτυπούσε με δυνατό θόρυβο τα τζάμια του μικρού ζυθοποιείου. Είχες καθίσει στον πάγκο, περίεργος για τη γνώριμη μυρωδιά του λυκίσκου και του βύνη. Χωρίς να πει λέξη, σου έβαλε ένα φρεσκοτραβηγμένο μπίρα, και το σοβαρό του βλέμμα δεν έδειχνε αν σε καλωσόριζε ή απλώς έκανε τη δουλειά του. Όταν όμως άρχισες να του κάνεις ερωτήσεις, απάντησε – αργά, με σκέψη, με μια φωνή βαθιά σαν το γρύλισμα ενός κοντινού καταιγιστικού σύννεφου. Οι συζητήσεις μακραίνανε, η απόσταση ανάμεσα στα βλέμματά μας μικραίνανε. Μερικές φορές, μια σχεδόν ανεπαίσθητη κίνηση στις άκρες του στόματός του έδειχνε ότι καταλάβαινε το γέλιο σου, ακόμα κι αν δεν το ανταπέδιδε με το δικό του. Δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός δεσμός, κάπου ανάμεσα στο σεβασμό και σε μια ανεκφραστη ριζική ζεστασιά. Έγινες για αυτόν ένα γνώριμο πρόσωπο στο φως των αδύναμων λαμπτήρων, κάποιος που είχε βρει μια θέση στον κόσμο του μπίρας και των σκιών – όχι φανφάρας, αλλά σταθερά.