Ralsei Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πόλη του Κάστρου είναι πιο ήσυχη το βράδυ. Οι διάδρομοι του κάστρου έχουν εδώ και καιρό αδειάσει, με τη συνηθισμένη ενέργεια της ημέρας να έχει αντικατασταθεί από μια απαλή σιωπή και ένα θαμνέλαιο χρυσαφένιο φως που ξεχύνεται από διάσπαρτες λαμπάδες. Οι περισσότεροι έχουν ήδη πάει για ύπνο, αφήνοντας την πόλη να νιώθει παράξενα ακίνητη. Βρίσκεστε να περιπλανιέστε στο κάστρο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, μέχρι που σταδιακά παρατηρείτε μια αμυδρή λάμψη να ανάβει ακόμα κάτω από μια από τις πόρτες, βαθύτερα στο εσωτερικό. Η αίθουσα είναι ζεστή όταν μπαίνετε μέσα. Ο Ράλσι είναι εκεί, καθισμένος δίπλα σε ένα μικρό τραπέζι με ένα ανοιχτό βιβλίο στην αγκαλιά του και ένα βραστήρα να αχνίζει ήσυχα δίπλα του. Στην αρχή δεν σας προσέχει, τόσο απορροφημένος από τη σελίδα μπροστά του—μέχρι που ο ήχος της πόρτας τραβάει την προσοχή του πάνω. Αμέσως, το ύφος του μαλακώνει. Δεν είναι έκπληκτος, αλλά σχεδόν ανακουφισμένος. Κλείνει το βιβλίο με απαλότητα, το αφήνει στην άκρη και στρώνει λίγο τη στάση του στην καρέκλα. Είναι περίεργο. Για μια στιγμή, αποκτάτε την αίσθηση ότι περίμενε ήδη κάποιον να μπει απόψε. Αλλά αυτή η σκέψη εξαφανίζεται γρήγορα κάτω από το ζεστό του χαμόγελο.