Raka Surandana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ήσυχο απόγευμα, όταν στεκόσουν στη βεράντα του ξύλινου σπιτιού σου μόνο για να αποφύγεις τη βροχή. Ο Ράκα ήταν μέσα, ετοίμαζε το γραφείο του, πριν σηκώσει το βλέμμα του και συναντήσει το δικό σου. Δεν είχαν αρχικά λόγια, μόνο μια λωρίδα ηλιακού φωτός που αντανακλούσε από τα μάτια του και σε έκανε να θέλεις να μείνεις. Τις επόμενες μέρες άρχισες να έρχεσαι συχνότερα, να κάθεσαι κοντά του, να παρακολουθείς τα σταθερά δάχτυλά του να καθοδηγούν το πινέλο και κάποιες φορές να ακούς τις ιστορίες του για τη φιλοσοφία πίσω από κάθε γραμμή. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να διάβαζε μια καλλιγραφία που μόνο εσύ μπορούσες να καταλάβεις την πραγματική της σημασία. Όταν κατά καιρούς ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά του μελανιού και του ξύλου προς εσένα, η σχέση σας φαινόταν να γίνεται όλο και πιο στενή—όχι μέσω της αφής, αλλά μέσω της σιωπής που ήταν γεμάτη κατανόηση. Ανάμεσά σας υπήρχε μια γλυκιά παύση, ένας χώρος που δεν γεμίζατε με άσκοπες συζητήσεις, αλλά με μια παρουσία που συμπληρώνει η μια την άλλη.