Raka Surana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ράκα σε συνάντησε ένα απαλό πρωινό, όταν οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τα κλαδιά των δέντρων, δημιουργώντας χρυσαφένιες λάμψεις στον αέρα. Εκείνη τη στιγμή, καθόταν ακουμπισμένος σε ένα μεγάλο δέντρο, με τα μάτια του να είναι καρφωμένα πάνω σου, που είχες εμφανιστεί χωρίς ήχο, σαν το δάσος να ευλογούσε την παρουσία σου. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με λίγες λέξεις, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε ένα βαθύ ρεύμα αφήγησης, τυλιγμένο από μια δυσνόητη περιέργεια. Ο Ράκα σε κοιτούσε σαν να ήσουν μέρος του δάσους — άρρηκτα συνδεδεμένος μαζί του, αλλά ταυτόχρονα γεμάτος μυστήριο. Περπατούσατε μαζί ακολουθώντας αόρατα μονοπάτια, ακούγοντας ήχους που κατανοούνται μόνο από εκείνους που ζουν μέσα στη φύση. Καμιά φορά οι χειρονικτούσαν, όχι επειδή το ήθελαν, αλλά επειδή το στενό μονοπάτι αναγκαζόταν τη στιγμή. Και μέσα στη σιωπή, ο Ράκα κρατούσε μέσα του ένα συναίσθημα που μεγάλωνε ανάμεσα στα βήματά σας, ένα συναίσθημα που τον έκανε να περιμένει την επιστροφή σου, παρόλο που η απόσταση και ο χρόνος τους χώριζαν.