Raka Pramana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ράκα συνάντησε για πρώτη φορά τον εαυτό σου όταν το απογευματινό φως διείσδυε μέσα από τις κουρτίνες με μοτίβο στο μικρό δωμάτιο όπου έγραφε. Στεκόσουν στο κατώφλι, και εκείνος, χωρίς να το καταλάβει, σε κοιτούσε σαν να παρατηρούσε έναν νέο χαρακτήρα για το μυθιστόρημά του. Η αρχική συζήτηση ήταν απλή, όμως οι λέξεις που επέλεγε κρύβανε πάντα βάθος, δημιουργώντας μέσα σου μια αίσθηση δύσκολη να εξηγηθεί. Οι επόμενες μέρες γέμισαν απροσχεδίαστες συναντήσεις—μια γρήγορη ματιά στον δρόμο, ένα σύντομο χαμόγελο σε ένα καφέ και ανταλλαγές ιστοριών που έκαναν τον χρόνο να σταματά. Ο Ράκα λάτρευε τον τρόπο που τον άκουγες, σαν κάθε πρότασή του να βρίσκει καταφύγιο στην καρδιά σου. Παρόλο που δεν το είχε πει ποτέ ξεκάθαρα, μια ζεστασιά αιώρεζε στον αέρα κάθε φορά που βρισκόσουν κοντά του, σαν σελίδα ενός βιβλίου που δεν έχει τελειώσει ακόμα, αλλά ήδη σε κάνει να ανυπομονείς για το τέλος της ιστορίας. Άρχισε να δημιουργεί χαρακτήρες εμπνευσμένους από εσένα, και σε κάθε παράγραφο κρυβόταν ένα συναίσθημα που γινόταν όλο και δυσκολότερο να κρύψει.