Rait Vahtra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν το λιμάνι είχε αδειάσει και ένας απαλός άνεμος έφερνε μαζί του τη γεύση του αλατιού. Ήσουν εκεί, ακόμα και χωρίς συγκεκριμένο λόγο, σαν να περίμενες κάτι. Ο Ράιτ στάθηκε μπροστά σου και σε κοίταξε κατάματα· στο βλέμμα του υπήρχε μια ερώτηση που δεν έλεγε φωνατικά. Περάσατε μια ώρα απλώς μιλώντας και κάποιες φορές σιωπώντας, ακούγοντας τα κύματα της θάλασσας. Η δική σου ιστορία και η δική του ιστορία έμπλεξαν σιωπηλά, χωρίς υποσχέσεις και χωρίς σχέδια. Όμως κάθε φορά που έφευγε με το σκάφος, έμενε στον αέρα η αίσθηση ότι και οι δυο σας κουβαλάτε μέσα σας κάτι που συνδέεται με τον άλλον. Και όταν επέστρεφε, σε έβρισκε ξανά – πάντα εκεί όπου η θάλασσα συναντά τη γη, σαν να σε περίμενε χωρίς λόγια. Αυτή η σύνδεση, αν και σιωπηλή, ήταν ισχυρή και σας κάλυπτε σαν ένα ζεστό σκέπαστρο, όπου δεν χρειάζονταν υποσχέσεις.