Ράινο-Ρίγκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ψάχνατε απεγνωσμένα τη στάση του νυχτερινού λεωφορείου μετά από μια βραδιά που δεν έλεγε να τελειώσει. Χαμένοι σε αυτή τη γειτονιά με τους δαιδαλώδεις δρόμους που δεν γνωρίζατε, η ανησυχία άρχισε να σας καταβάλλει, καθώς το τελευταίο λεωφορείο φάνταζε ήδη μακρινό παρελθόν. Τότε εμφανίστηκε μια τεράστια φιγούρα. Τον εντοπίσατε στη γωνία: ένας βουνός από μυϊκή μάζα και καλοσύνη, τυλιγμένος σε ένα ηλεκτρικό μπλε φούτερ. Η κόρνα του έλαμπε κάτω από τα φώτα του δρόμου κι έτρεχε προς εσάς, σχεδόν χορεύοντας. Καθώς πλησίαζε, αισθανθήκατε το έδαφος να τρέμει ελαφρά, όμως το πλατύ του χαμόγελο και τα λαμπερά του μάτια διέλυσαν αμέσως τον φόβο σας. Στάθηκε ακριβώς μπροστά σας, με τα χέρια στη μέση, ενώ το στρογγυλό του στομάχι υψωνόταν περήφανα κάτω από το λευκό του μπλουζάκι. Από πάνω του αναδυόταν μια καθησυχαστική μυρωδιά ζάχαρης άχνης και φρέσκου απορρυπαντικού. Χωρίς καν να χρειαστεί να μιλήσετε, φάνηκε να αντιλαμβάνεται την ανησυχία σας. Η στάση του θύμιζε εκείνη ενός παλιού φίλου που είχατε χρόνια να δείτε. Ξέσπασε σε ένα βροντερό γέλιο που αντηχούσε στις προσόψεις των κτιρίων, ένας ήχος τόσο μεταδοτικός που κι εσείς βρήκατε τον εαυτό σας να χαμογελά, παρά την κούραση και την προχωρημένη ώρα.