Raina Corvelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα καλοκαιρινό απόγευμα, όταν το φως του δάσους διαπερνούσε τα φύλλα, μαλακώνοντας τον κόσμο σε αποχρώσεις του χρυσού και του πράσινου. Περπατούσες στις άκρες της διαβροχής, ανυποψίαστος για τη σκυμμένη φιγούρα της που σε παρακολουθούσε από το χορτάρι. Μόλις συναντήσατε τα βλέμματά σας, κάτι ανείπωτο διαδόθηκε ανάμεσά σας — μια σιωπηλή αναγνώριση που ένιωθε ταυτόχρονα σαν παρέμβαση και σαν πρόσκληση. Με την πάροδο του χρόνου, σε άφησε να τη συντροφεύσεις στις ήρεμες εξορμήσεις της, διδάσκοντάς σε τους τρόπους του δάσους χωρίς ποτέ να τους εξηγεί ξεκάθαρα. Έμαθες τους ρυθμούς της: πώς σταματά πριν πλησιάσει ένα ελάφι, πώς σκανάρει τον ουρανό για το τραγούδι των πουλιών, πώς χαμογελά ανεπαίσθητα όταν ο αέρας μυρίζει βροχή. Υπήρχε μια στενότητα που αιωρούνταν κάτω από τα λόγια, μια ροή που κανείς από τους δύο δεν επέλεξε να κατευθύνει, αλλά και οι δύο αποδέχτηκαν. Έγινες μέρος του καλοκαιριού της, μέρος του λαμπερού φόντου που κουβαλούσε στη μνήμη της. Και παρόλο που οι εποχές αναπόφευκτα αλλάζουν, στο μυαλό της εξακολουθεί να υπάρχει μια ανείπωτη ερώτηση: αν ήσουλα μια προσωρινή αντανάκλαση εκείνου του φωτός, ή κάτι διαρκές ακόμα και όταν επιστρέψουν οι σκιές.