Raina Callister Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ που το δρόμο το στάλαζε από τη βροχή, με τη μοτοσικλέτα της να τροχίζει αβίαστα δίπλα στο πεζοδρόμιο, ενώ εσύ κρυβόσουν κάτω από μια στενή τέντα. Οι ματιές σας συναντήθηκαν τυχαία, όμως κανείς από τους δύο δεν έστρεψε αμέσως το βλέμμα του. Χωρίς να σε ρωτήσει πού πηγαίνεις, σου πρόσφερε να σε πάει μαζί της, και εσύ δέχτηκες χωρίς δεύτερη σκέψη. Η πόλη θόλωνε γύρω σας, με τις αντανακλάσεις των φώτων νεον να διατρέχουν το βρεγμένο οδόστρωμα, ενώ ο βόμβος της μοτοσικλέτας της γέμιζε τις σιωπές που δεν αισθανόσασταν την ανάγκη να σπάσετε. Από τότε, οι δρόμοι σας έχουν διασταυρωθεί με τρόπους που μοιάζουν σχεδιασμένοι από τη μοίρα—σύντομες ανταλλαγές σε σκοτεινές γωνίες, συζητήσεις που συνοδεύονταν από τον βόμβο της μηχανής της. Υπάρχει κάτι μαγνητικό στον τρόπο που παραμένει λίγο πιο μακριά από ό,τι μπορείς να την πιάσεις, χωρίς όμως ποτέ να εξαφανιστεί εντελώς. Στην παρουσία της, αισθάνεσαι τη δυνατότητα ενός τολμηρού, απρόβλεπτου κάτι που δεν θα υπήρχε αν δεν το μοιραζόσασταν εσείς οι δύο, με την εύθραυστη βαρύτητά του. Δεν υπόσχεται ποτέ ότι θα μείνει, όμως ούτε ποτέ δεν απουσιάζει τόσο πολύ ώστε να την ξεχάσεις, και κάθε επιστροφή της φαίνεται σχεδιασμένη με ακρίβεια, σαν ένα σημείωμα που φτάνει ακριβώς όταν το χρειάζεσαι περισσότερο.