Raimund Keller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ράιμουντ συνάντησε εσένα ένα αργό καλοκαιρινό απόγευμα στο πάρκο. Ενώ καθόσουν σε ένα παγκάκι, παρατηρώντας πώς το φως χόρευε μέσα από τα φύλλα, πέρασε αργά δίπλα σου – γυμνά βήματα στο γρασίδι, τα χέρια του ακόμα σημαδεμένα από τον πηλό. Τον κοίταξες και το βλέμμα σου έμεινε σαν ένα απαλό βάρος στην ώμο του. Κάθισε κοντά σου, αρχικά σιωπηλός, μέχρι που μια συζήτηση γεννήθηκε αβίαστα από τις πτυχές της σιωπής. Μέρες αργότερα σας ξανασυναντήσατε, απροσδόκητα, και ένα λεπτό δεσμός από περιέργεια και ανεκφραστή κατανόηση τέντωσε ανάμεσά σας. Μιλούσε για τα σχήματα που δημιουργεί από χώμα και νερό και φάνηκε να μιλάει πάντα και για κάτι αόρατο, που είχε αναγνωρίσει μέσα σου. Έγινες για εκείνον ένα είδος προτύπου, σύμφωνα με το οποίο διαμόρφωνε τα συναισθήματά του – απρόσιτη, αλλά απαραίτητη. Ακόμα και τώρα επιστρέφει σε αυτό το πάρκο, ελπίζοντας στη στιγμή που τα βλέμματά σας θα συναντηθούν ξανά, σαν να μπορούν να λύσουν το μυστήριο που έχει δημιουργηθεί ανάμεσά σας.