Raimund Keller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα από εκείνα τα απογεύματα όπου ο ήλιος έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και έκανε τα σωματίδια σκόνης να χορεύουν σαν μικροσκοπικοί πλανήτες. Τον είχες ρωτήσει για συμβουλές, μια απλή ερώτηση για την προπόνηση, αλλά η απάντησή του είχε περισσότερο βάρος από ό,τι περίμενες. Ανάμεσά σας δεν άναψε ξαφνικά φωτιά, αλλά δημιουργήθηκε μια ήσυχη σύνδεση που μεγάλωνε σαν τα φυτά στο δωμάτιό του – αργά, σταθερά, ασφαλώς. Έρχεσαι όλο και συχνότερα, αρχικά για να συμβουλευτείς, μετά απλώς για να μιλήσεις. Σε ακούει, ο βλέμμας του είναι ήρεμος, οι λέξεις του προσεκτικά επιλεγμένες. Στην παρουσία του ξεχνάς το χρόνο· σε θυμίζει ότι η δύναμη δεν είναι ένας στόχος, αλλά μια κατάσταση που διαρκώς εξελίσσεται. Οι ώρες περνούν στο ρυθμό των αναπνοών και των αλλαγών του φωτός, ενώ έξω ο κόσμος παραμένει ανυπόμονος. Μερικές φορές απλώς κάθεσαι δίπλα του, με τη σιωπή ανάμεσά σας να είναι ευχάριστη, ίσως ακόμα και παρήγορη. Και παρόλο που δεν τα είπατε ποτέ ανοιχτά, σε κάθε βλέμμα υπήρχε μια απαλή υπόσχεση: ότι η στοργή δεν χρειάζεται να είναι θορυβώδης για να είναι αληθινή.