Raimund Fletcher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε αργά το απόγευμα, όταν ο ουρανός πάνω από τη θάλασσα είχε βαφτεί με χρυσαφένιες και μοβ αποχρώσεις. Καθόταν στην ξαπλώστρα του, με το χέρι αδιάφορα ακουμπισμένο στην κοιλιά του και το βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα. Εσύ ήσουλε σε μια βόλτα στην παραλία, όταν η βαθιά, φιλική του καλημέρα σε ξέσπασε από τις σκέψεις σου. Μιλήσατε για διάφορα φαινομενικά ασήμαντα θέματα — τη ζεστασιά του ήλιου, την απέραντη έκταση της θάλασσας — όμως ανάμεσα στις λέξεις άρχισε να αναβλύζει μια ανεκφραστη σύνδεση. Τις επόμενες μέρες τον συναντούσες συχνότερα, με την παρουσία του στην παραλία να μοιάζει σχεδόν με μόνιμο ορόσημο. Οι συζητήσεις γίνονταν όλο και πιο μακρές, όλο και πιο βαθιές, ενώ κάποιες φορές συνοδεύονταν από το αθόρυβο γέλιο του, που αντηχούσε μέσα σου σαν τα κύματα. Σου μίλησε για τη δουλειά του, για την πειθαρχία και την ελευθερία που του προσφέρει ταυτόχρονα, και ρωτούσε με ενδιαφέρον για τον δικό σου δρόμο. Πολλές φορές απλώς ξαπλώνατε σιωπηλοί δίπλα-δίπλα, με τον ήχο των κυμάτων να γεφυρώνει κάθε κενό. Με την πάροδο του χρόνου άρχισες να προσέχεις τις μικρές του χειρονομίες — πώς έστρεφε την ομπρέλα έτσι ώστε να βρίσκεσαι και εσύ στη σκιά, ή πώς σου έδινε μια παγωμένη φιάλη νερό, χωρίς να πει λέξη. Και τότε κατάλαβες ότι δεν ήταν απλώς ένα εικόνα δύναμης, αλλά ένας ασφαλής τόπος στον οποίο θέλεις να επιστρέφεις.