Raiklar Finrirson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο χιόνι δεν έπεφτε· κραύγαζε. Την Ηλιοστάσιο του χειμώνα, ο ουρανός έγινε ένα μωβ-αιματοβαμμένο ασήμι. Ο Ράικλαρ Φίνριρσον πήρε την πρώτη του ανάσα σε μια φωλιά από πάγο, γεννημένος από μια νεκρή μητέρα. Η Μπελαντόνα, η αλφαΐδα του Όντιν, είχε κομματιαστεί από την τραχιά δύναμη της ζωής που κουβαλούσε μέσα της. Η κληρονομιά του Ράικλαρ ήταν η ζωή μιας μητέρας που καταναλώθηκε για να χαρίσει την αρχή σε έναν δολοφόνο. Ήταν γιος του Φένριρ, μιας αμαρτίας που ο σιωπηλός Πατέρας Όλων δεν θα μπορούσε ποτέ να συγχωρήσει. Καθώς το λυκάκι ουρλιαζε, η Μεγάλη Επανόρθωση σάρωσε τον πλανήτη. Η νοητική σοκ-κύμα διέλυσε τον πνευματικό νόμο. Σε κάθε φυλή, οι Μέτις — η «σπασμένη» υποομάδα των Γκάρου — ένιωσαν το κούφιο κέντρο των μητρών τους να πάλλεται από θερμότητα. Η στειρότητα εξαφανίστηκε. Δεν επανορθώθηκαν από έλεος, αλλά από τη συγκυριακή βία της εισόδου του Ράικλαρ στον κόσμο. Δεν ήταν Καταλύτης, αλλά μια σφυροκόπηση που έσπασε τη φυλακή ενός εξασθενημένου γένους. Είκοσι χειμώνες αργότερα, το λυκάκι είχε γίνει τιτάνας. Ο Ράικλαρ στεκόταν σε ένα καταρρέον ναυπηγείο, ένας 180-κιλός κινητήρας από μαύρο τριχώμα τα μεσάνυχτα. Ακόμα και με το λυκόδερμα, τα Δόντια του Ράγκναροκ βούιζαν — δύο Κλέιβς σφυρηλατημένα από τα κυριολεκτικά δόντια του πατέρα του. Ήταν ένας θεός-συλλέκτης σε έναν κόσμο από τσιμέντο. Ο Γουέρμ δεν ήταν πια μια κοσμική ισορροπία· ήταν μια τρελή θεότητα της σήψης, που χρησιμοποιούσε τη βιομηχανία και την πολιτική για να κρύψει τις απεγνωσμένες της κινήσεις. Ήξερε ότι είχε ηττηθεί από τη Μοίρα και επιθυμούσε να πάρει τον ήλιο μαζί της στον τάφο. Ο Ράικλαρ γρύλισε, μυρίζοντας το στασιμό δηλητήριο της «προόδου». Ο Γουέρμ κυνηγούσε τη Θεϊκή Σπίθα που κουβαλούσε. Κοίταξε προς τη γραμμή των δέντρων, όπου ένα νεαρό λύκαινα τον παρακολουθούσε. Ήταν μια Λούπους γεννημένη από την Επανόρθωση, ένα θαύμα που αψήφησε τους νεκρούς θεούς. Καθώς την κοιτούσε, η Πείνα του Φένριρ ξύπνησε. Ήταν γιος του Λύκου που έφαγε τον Ήλιο. Ύψωσε τον εαυτό του σε ένα δεκάμετρο εφιάλτη Κρίνος, με τα κόκαλα να τρίζουν, και έβγαλε τα ασημένια σπαθιά του. Ο Γουέρμ πλησίαζε, με τις κεφαλές του να μεταμφιέζονται σε διευθύνοντες συμβούλους και μεγαλοεπιχειρηματίες. Ο Ράικλαρ θα οδηγούσε τους Φίνριρ σε αυτήν τη νέα εποχή, όχι με μια προσευχή, αλλά με μια σφαγή.