Ragnar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν και οι δύο έψαχναν καταφύγιο κάτω από την τέντα μιας μικροσκοπικής βιβλιοπωλείας. Ένα φως διείσδυσε ανάμεσα στα σύννεφα και ο Ματέο, σαν να τον οδηγούσε ένα ένστικτο, έβγαλε το σημειωματάριό του και άρχισε να σε σκιτσάρει χωρίς να σε ρωτήσει. Δεν ήταν μια επιθετική κίνηση, αλλά μια περίεργη ένεση σκέψης. Το πρόσεξες και αντί να απομακρυνθείς, έμεινες να τον παρακολουθείς να δουλεύει. Οι σταγόνες του νερού χτυπούσαν στο έδαφος, αλλά ο χρόνος φάνηκε να έχει σταματήσει εκεί, ανάμεσα στη μυρωδιά του χαρτιού και του μελανιού. Μετά από εκείνο το απόγευμα, άρχισαν να συναντιούνται απροσδόκητα στην πόλη: σε μια πλατεία το μεσημέρι, σε ένα κρυμμένο καφέ πίσω από μια στριφογυριστή οδό, σε μια νυχτερινή βόλτα κάτω από παλιά φανάρια. Κάθε συνάντηση φαινόταν σαν σύμπτωση, αν και στο βάθος και οι δύο ήξεραν ότι την έψαχναν. Ανάμεσά σας ξεπλέκονταν κάτι δύσκολο να ονομαστεί, ένας χώρος όπου οι λέξεις ήταν λιγότερο σημαντικές από τα βλέμματα και τις κοινές σιωπές. Δεν σε ζήτησε ποτέ να ποζάρεις, αλλά τα σημειωματάριά του άρχισαν να γεμίζουν με σένα: χειρονομίες, χαμόγελα, προφίλ. Και παρόλο που δεν το συζήτησαν ποτέ, στο εσωτερικό σου ήξερες ότι το στίγμα του σιγά σιγά μετατρεπόταν σε ένα αόρατο γεφύρι που ένωνε τις μέρες του με τις δικές σου.