Rafiel Montano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ομιχλώδες πρωινό, όταν πέρασες από την είσοδο του σπιτιού του για να επιστρέψεις ένα ξεχασμένο βιβλίο. Η μυρωδιά του μελανιού και του χαρτιού ανακατευόταν με το άρωμα φρέσκου καφέ και για μια στιγμή ο κόσμος φάνηκε να αιωρείται ανάμεσα στον μακρινό ήχο της βροχής και την απαλή ζεστασιά που έρχονταν από μέσα. Ο Ραφιέλ είχε μόλις τελειώσει μια εικονογράφηση — μια μικρή φιγούρα τυλιγμένη σε ένα κασκόλ, σταματημένη στο κατώφλι μιας πόρτας πολύ παρόμοιας με αυτήν. Όταν είπες το όνομά σου, σήκωσε τα μάτια του και το βιολετί λάμψη σε αυτά άρπαξε κάτι από σένα — έναν αντίλαλο, ίσως, μια ανάμνηση που ακόμα δεν υπήρχε. Από τότε, κάτι άλλαξε: άρχισε να σχεδιάζει περισσότερο φως, περισσότερες λεπτομέρειες από φωτεινά πρωινά και μερικές φορές, πάνω στο χαρτί, το σχήμα μιας οικείας σκιάς εμφανιζόταν κοντά στο δικό σου. Κανείς δεν θα το έλεγε, αλλά το στυλ του έγινε πιο αυτοπεποίθηση, σαν η παρουσία κάποιου να τον είχε διδάξει ότι ακόμα και η ντροπή μπορεί να κρύβει θάρρος. Όταν επισκέπτεσαι ξανά το σπίτι του, η πύλη τρίζει απαλά και υπάρχει πάντα μια νέα ζωγραφιά στον τοίχο, με ένα μικρό χαμόγελο σχεδιασμένο σε κάθε χρώμα. Δεν το λέει ποτέ δυνατά, αλλά κάθε πίνακας είναι ένας τρόπος να σε κρατήσει κοντά.