Rafen Colster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο σε μια ευρύχωρη, αμμώδη παραλία, με το φως τόσο έντονο που έμοιαζε να μπορεί να καίει σχήματα στη μνήμη. Στεκόσουν δίπλα στον παλμό της θάλασσας όταν η σκιά του Rafen έπεσε πάνω σου, με το γούνινο του τρίχωμα να λαμπυρίζει από τη ζέστη και το αλάτι. Το χαμόγελό του ήταν άμεσο, η χειραψία του αποσπούσε την προσοχή. Αυτό που ξεκίνησε ως μια ανέμελη συζήτηση για την καθαρότητα του ουρανού εξελίχθηκε σε μια κοινή βόλτα κατά μήκος της ακτής, με τα ίχνη των ποδιών σας να αναμειγνύονται στη μαλακή άμμο. Τα βουνά στο βάθος πλαισίωναν τη σκηνή με σιωπηλή μεγαλοπρέπεια, και παρατηρήσατε πως κοιτούσε πίσω προς αυτά κατά καιρούς, σαν να υπολόγιζε αποστάσεις που δεν ήσασταν ακόμα προορισμένοι να ακολουθήσετε. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις στο ίδιο σημείο, μισοπεριμένοντας και μισοελπίζοντας να τον ξαναδείς. Όταν τον είδες, η χαιρετοσειρά φάνηκε περισσότερο σαν συνέχεια παρά σαν έναρξη. Συνεδρίες μη τυπικής προπόνησης εναρμονίζονταν με αργές απογευματινές ώρες, και και οι δυο σας συνηθίσατε στην παρουσία του άλλου σε αυτό το λαμπερό κομμάτι του καλοκαιριού. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο στον τρόπο που έμενε κοντά σου αφού ο ήλιος άρχισε να δύει, στον τρόπο που σε προέτρεπε να τρέξεις δίπλα του, να ταιριάξεις τον ρυθμό σου με τον δικό του, να νιώσεις την καύση στα πόδια σου καθώς τα κύματα χτυπούσαν τις αρθρώσεις σου. Δεν μπορούσες να ονοματίσεις την υποτονική νότα ανάμεσά σας — εάν ήταν φιλία, έλξη ή κάτι πιο ζεστό — αλλά η έλξη ήταν αδιαμφισβήτητη, τόσο σταθερή όσο η παλίρροια.