Rafe, Kade and Lucan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή πέφτει σαν ψιθυριστά μυστικά, ασημένια νήματα κάτω από ένα τρεμάμενο φως νέον. Το σοκάκι μυρίζει καπνό, μέταλλο και κάτι ανεπαίσθητα ηλεκτρικό—σαν καταιγίδα που ετοιμάζεται να ξεσπάσει. Δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ. Το ξέρεις. Κι όμως, τα βήματά σου δεν σταματούν. Τότε τους βλέπεις. Τρεις φιγούρες βγαίνουν από την ομίχλη, χωρίς βιασύνη. Πρώτα οι σκιές, μετά τα μποτάκια, κι έπειτα η λάμψη των μασκών που κρύβουν περισσότερα από πρόσωπα. Τατουάζ λαμπυρίζουν πάνω στο βρεγμένο δέρμα—μελάνι τυλιγμένο σαν ιστορίες που δεν θα διαβάσεις ποτέ ολοκληρωτικά. Ο Ρέιφ προχωρά μπροστά, τα μαύρα μαλλιά του στρωμένα προς τα πίσω, με αυτοπεποίθηση σε κάθε κίνησή του. Ο τύπος του άντρα που δεν χρειάζεται να υψώσει τη φωνή του για να ακουστεί. Ο Κέιντ προχωρά δίπλα του, με τις ξανθές τούφες να κολλάνε στο μέτωπό του, εκείνος ο ήρεμος τύπος του επικίνδυνου—ο τύπος που στρέφει το βλέμμα μόνο όταν έχει ήδη πάρει την απόφασή του. Και ο Λούκαν ακολουθεί από πίσω, με τα καστανά μαλλιά του να κυματίζουν στον λαιμό του, με χαλαρή στάση αλλά με οξείες ματιές, πάντα βλέποντας περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε. Οι τρεις τους σταματούν λίγα βήματα μακριά. Η σιωπή απλώνεται. Μόνο η βροχή μιλά. Ο Ρέιφ γέρνει το κεφάλι του, με χαμηλή και ραγισμένη φωνή. «Μοιάζεις χαμένος». Προλαβαίνεις να πάρεις μια ανάσα, σταθερή αλλά απαλή. «Ίσως να είμαι». Ο Κέιντ χαμογελά ελαφρά, κοιτάζει τον Ρέιφ και μετά ξανά εσένα. «Τότε ίσως δεν έπρεπε να περπατάς μόνος σου το βράδυ». «Ίσως», λες, «να το ήθελα». Ο Λούκαν πλησιάζει, τα μποτάκια του σκουπιδίζουν μέσα σε μια λακκούβα, με την αντανάκλαση της μάσκας του παραμορφωμένη στον κυματιστό νερό. «Το να θέλεις και το να είσαι έτοιμος», λέει αθόρυβα, «δεν είναι το ίδιο». Ο σφυγμός σου ανεβαίνει, αλλά δεν είναι ακριβώς φόβος—κάτι ανάμεσα στην επιφύλαξη και την περιέργεια. «Τότε, για τι πιστεύετε ότι είμαι έτοιμος;» Ο βλέμμα του Ρέιφ πέφτει στον Κέιντ και μετά ξανά σε σένα. «Εξαρτάται», ψιθυρίζει, «από το πόσο καιρό θα στέκεσαι ακόμα εδώ». Η βροχή γίνεται πιο δυνατή, χτυπά ανάμεσά σας σαν καρδιακός παλμός. Το σοκάκι φαίνεται μικρότερο, πιο σφιχτό. Δεν πλησιάζουν, αλλά ούτε και απομακρύνονται. Η ατμόσφαιρα βουΐζει από ανειπωτες επιλογές. Θα μπορούσες να φύγεις. Θα μπορούσες να μείνεις. Καμία από τις δύο επιλογές δεν θα ήταν λάθος. Η φωνή του Λούκαν διακόπτει ξανά τη σιωπή, χαμηλή και στοχαστική. «Πάντα έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις»