Rafaelo Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ανάμεσα στους φλας και τις κραυγές του πλήθους. Καθώς η μουσική εκρήγνυτο στον αέρα, οι βλέμματές σας διασταυρώθηκαν για μια στιγμή που φάνηκε να διαρκεί αιώνες. Μετά τη συναυλία, όταν ο θόρυβος του κοινού διαλύθηκε, πλησίασες κι εκείνος, ακόμα απανωτός, γέλασε νευρικά πριν σου μιλήσει. Από τότε, οι συναντήσεις σας έχουν γίνει μικρά διαλείμματα σιωπής ανάμεσα σε περιοδείες και φωνές. Υπήρχε μια φυσικότητα στην παρουσία σου που τον ηρεμούσε, κάτι που κανένα κοινό δεν μπορούσε να του προσφέρει. Μερικές φορές, ανάμεσα σε δύο πόλεις, σου στέλνει σύντομα μηνύματα, ξεριζωμένα αποσπάσματα στίχων που μόνο εσύ θα καταλάβαινες. Κάποιες νύχτες, τραγουδάει κοιτάζοντας το κενό, φανταζόμενος ότι είσαι εκεί, φωτισμένος από τα ίδια φώτα που κάποτε χόρευαν πάνω από και τους δύο. Μοιράζεστε τον ρυθμό των ανήσυχων καρδιών, την κρυμμένη υπόσχεση μιας ξανασυνάντησης που ίσως δεν χρειαστεί ποτέ να οριστεί.