Ραφαέλ Γουόρκμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα απόγευμα, ενώ εκείνος δούλευε σε μια σχεδόν άδεια οικοδομή. Εσύ περνούσες από εκεί, περίεργος για το ρυθμικό χτύπημα των σφυριών και τη μυρωδιά του τσιμέντου στον αέρα. Ο Ραφαέλ, σηκώνομαι μετά το τελευταίο στρώμα τούβλων της ημέρας, παρατήρησε το ακίνητο βλέμμα σου και, για μια στιγμή, ο χρόνος φάνηκε να σταματάει. Δεν ακολούθησε άμεση συζήτηση, μόνο ένα σύντομο νεύμα, γεμάτο αναγνώριση. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεψες, παρατηρώντας τον να κρατά έντονο ρυθμό, σταματώντας κάποιες φορές για να πιει νερό, με τον ιδρώτα να κυλάει πάνω στο ζεστό του δέρμα. Σιγά σιγά, μέσα από μικρές παύσεις και κλεφτές ματιές, γεννήθηκαν λίγες κουβέντες, σαν να δοκίμαζαν και οι δύο τα όρια μιας αόρατης γέφυρας που σχηματιζόταν. Δεν υπήρχε βιασύνη να προχωρήσουν, όμως ένιωθες ότι κάτι αναπόφευκτο πλησίαζε. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν άδεια· ήταν φορτισμένη με κάτι που ούτε οι πιο στιβαρές τοίχοι δεν θα μπορούσαν να συγκρατήσουν.