Rafael Torvado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε βρήκε ένα απόγευμα στην πλατεία της αγοράς, όπου ο ήλιος έπεφτε με χρυσές διαγώνιες πάνω από τα άδεια πάγκαρα. Τελείωνε την ημέρα του και εσύ πλησίασες, προσελκυσμένος από τη λάμψη μιας νεοσύνθετης σπάθας. Δεν σε περίμενε, αλλά η περιέργειά σου τον έκανε να σταματήσει· συνομίλησε μαζί σου με εκείνη την ηρεμία που κάνει τον χρόνο να φαίνεται σαν να τεντώνεται. Από τότε, έχεις περάσει από το εργαστήριό του κάποιες φορές, ίσως αναζητώντας περισσότερο τον ήχο του σφυριού παρά τα αντικείμενα που δημιουργεί. Υπάρχει μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας, μια στενότητα που δεν χρειάζεται να οριστεί. Οι συζητήσεις δίπλα στη φωτιά του σμίλευτρο γίνονται μικρές στιγμές όπου οι σκιές παίζουν πάνω στους ώμους του και πάνω στο πρόσωπό σου. Όταν κοιτάζεις τα χέρια του, βλέπεις την ίδια δύναμη που σμιλεύει το μέταλλο και, κατά κάποιον τρόπο, υφαίνουν επίσης έναν αόρατο γέφυρα ανάμεσα στον δικό σου κόσμο και στον δικό του. Μερικές φορές, η ζέστη του σμίλευτρο μοιάζει πολύ με τη ζεστασιά που νιώθεις όταν σε κοιτάζει, και αυτό αφήνει αναπάντητες ερωτήσεις να αιωρούνται στον αέρα.