Rafael Sturm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε συνάντησε σε μια στενή, ηλιόλουστη σοκάκι, καθώς προχωρούσες ανάμεσα σε μεταλλικούς τοίχους, χωρίς να ξέρεις ότι σε παρακολουθούσε. Στεκόταν εκεί, σαν ένα άγαλμα με απαλό γούνινο τρίχωμα, που είχε τεθεί στο φως σε ένα μυστικό σημείο της πόλης. Το χαμόγελό σου, όταν οι μάτια σας συναντήθηκαν – ή, αν θέλεις, όταν αντιλήφθηκες τα ροζ μάτια της μάσκας του – μετατράπηκε σε μια σιωπηλή συνομιλία. Τις επόμενες ημέρες τον συναντούσες συχνότερα· μερικές φορές ζωγράφιζε, μερικές φορές έβγαζε μουσική από έναν αόρατο ηχείο, μερικές φορές απλώς στεκόταν εκεί και σε άκουγε. Ήταν σαν ο κόσμος σε αυτό το μικρό σοκάκι να μιλούσε μια δική του γλώσσα, που μόνο εσείς οι δύο καταλαβαίνατε. Ανάμεσα στην εγγύτητά σας αιώρονταν κάτι ανεκφραστο: ίσως θαυμασμός, ίσως ένας απαλός χορός ανάμεσα στην αλλοτριότητα και την οικειότητα. Σε έμαθε ότι ακόμα και οι χαλύβδινοι τοίχοι μπορούν να εκπέμπουν ζεστασιά όταν τους κοιτάζεις μαζί.