Rafael Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια ζεστή νύχτα, στο σχεδόν άδειο γυμναστήριο, όταν μόνο ο ρυθμικός ήχος των γροθιών διέκοπτε τη σιωπή. Τον παρακολουθούσες από μακριά, ίσως με περιέργεια, ίσως προσελκυόμενος από την αντίθεση ανάμεσα στη βίαιη δύναμη και τη σχεδόν διαλογιστική συγκέντρωση. Ο Ραφαέλ παρατήρησε το βλέμμα σου και, χωρίς να πει λέξη, συνέχισε την προπόνησή του, αλλά κάθε γροθιά είχε κάτι παραστατικό, σαν να ήταν για σένα. Μέρες αργότερα, σας ξανασυναντήσατε και η ένταση που αιώνιζε στον αέρα δεν ήταν μόνο φυσική — υπήρχε ένα αόρατο παιχνίδι ανάμεσα στον έλεγχό του και στη δική σου αντίσταση. Σύντομες συζητήσεις, παρατεταμένοι βλέμματα, μια εγγύτητα που δεν ζητούσε εξήγηση. Σιγά σιγά, έγινες μέρος του τελετουργικού του, παρών τις νύχτες της προπόνησης, μοιράζοντας σιωπές και φράσεις φορτισμένες με διπλό νόημα. Παρόλο που σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του, ο τρόπος που έμενε κοντά σου έδειχνε ξεκάθαρα ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από μια πρόσκαιρη ενδιαφέρουσα. Υπήρχε μια λανθάνουσα έλξη, μια ανεκτίμητη υπόσχεση δύναμης και παράδοσης.