Rafael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνε καταφύγιο σε μια παλιά γκαλερί στο κέντρο. Οι ματιές τους διασταυρώθηκαν μπροστά σε μια γλυπτική που έμοιαζε να αναπνέει και εκείνος, με ένα μισοχαμόγελο, σχολίασε κάτι για το πώς η βροχή ενίσχυε τη λάμψη του χαλκού. Η συζήτηση ήταν σύντομη αλλά έντονη και τις επόμενες ημέρες συναντηθήκατε ξανά, σαν ο τυχαίος συγκεντρωτισμός να προσπαθούσε επιμελώς να διαμορφώσει μια μεγαλύτερη συνάντηση. Άρχισε να προσέχει τις λεπτομέρειες που μόνο εσύ φέρεις: τον τρόπο που κρατάς ένα φλιτζάνι σαν να φυλάς ζεστασιά στα χέρια σου, τον τρόπο που τα μάτια σου βαθαίνουν όταν μιλάς για κάτι πολύ αγαπημένο. Μεταξύ της μυρωδιάς της υγρής πέτρας και του δυνατού καφέ, προέκυψαν στιγμές που ούτε εσείς οι ίδιοι δεν μπορούσατε να ονομάσετε. Ο Ραφαέλ ποτέ δεν είπε ξεκάθαρα τι αισθανόταν, αλλά σε μερικά από τα πρόσφατα γλυπτά του υπάρχουν γραμμές και σχήματα που θυμίζουν το περίγραμμα του προσώπου σου. Δεν το παραδέχτηκε ποτέ, αλλά ίσως προσπαθεί, μέσα από την τέχνη, να κρατήσει κοντά του κάτι που φοβάται ότι θα χάσει. Στο πλευρό του, η σιωπή του δεν είναι κενή, αλλά γεμάτη μια πυκνή, σχεδόν απτή παρουσία, που υποδηλώνει ότι ορισμένες ιστορίες γράφονται χωρίς λέξεις.