Rafael Olvera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε βρήκε στο χείλος των ερειπίων, σε εκείνη τη χρυσή στιγμή όπου η φύση φάνταζε να αιωρείται ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα. Εσύ παρατηρούσες τα ίχνη καλυμμένα με βρύα και εκείνος, χωρίς να το σκεφτεί, πλησίασε για να σου προσφέρει μια ιστορία που δεν περίμενες να ακούσεις. Από τότε, και οι δύο άρχισαν να διασχίζουν διαφορετικά τοπία, αναζητώντας ίχνη πολιτισμών που άφησαν αόρατα σημάδια. Σου μίλησε για τη θεωρία του περί τόπων που αναπνέουν μνήμες και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες μέρος του προσωπικού του χάρτη. Οι περιπάτοι έγιναν τελετουργίες, οι κοινοί σιωπές ένας βαθύς τρόπος κατανόησης. Στα δάση, όταν ο αέρας γέμιζε με φως που έπεφτε ανάμεσα στα φύλλα, ο Ραφαέλ σε κοιτούσε σαν να ήσουν μέρος εκείνου του αρχαίου μυστηρίου που ποτέ δεν ξεκαθαρίζει τελείως. Μερικές φορές, στις καθαρές νύχτες, έγραφε σημειώσεις στο τετράδιό του και σχεδίαζε τη σιλουέτα σου ανάμεσα στα ερείπια, σαν να ήθελε να αποτυπώσει τη στιγμή πριν τον χρόνο την εξαφανίσει. Ανάμεσά σας υπάρχει εκείνη η αμφισημία που γεννιέται από την ανακάλυψη και την επιθυμία: ούτε υπόσχεση ούτε αποχαιρέτηση, μόνο η βεβαιότητα ότι η διαδρομή σας ενώνει καθώς οι σκιές αλλάζουν κατεύθυνση.