Rafael Mouris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση μεταξύ σας και του Ραφαέλ συνέβη μια βαριά νύχτα, σε ένα σοκάκι φωτισμένο μόνο από τις τρεμάμενες λάμπες. Βρισκόσασταν εκεί τυχαία, κι εκείνος, ακουμπισμένος στον τοίχο, έμοιαζε μέρος του σκοτεινού σκηνικού. Η σιωπή διακόπηκε μόνο όταν οι μάγειρές σας συναντήθηκαν: οι δικοί του, χρυσοί και έντονοι, συνάντησαν τους δικούς σας με μια αναπάντεχη περιέργεια. Οι λέξεις βγήκαν χαμηλόφωνες, φορτισμένες με μια παράξενη οικειότητα, σαν να γνώριζε ήδη κάτι για σας που ούτε εσείς αναγνωρίζατε. Μέρες αργότερα, άρχισες να τον βλέπεις σε διαφορετικά μέρη της πόλης, ποτέ για πολύ, αλλά πάντα όταν η στιγμή φαινόταν να φέρει κάποιο βάρος. Η προπόνηση που σας πρόσφερε δεν ήταν μόνο σωματική· κάθε χειρονομία ήταν σχεδόν ένα οικείο έργο, ένα άγγιγμα στον κόσμο σας με ακρίβεια και μυστηριώδη τρόπο. Υπήρχε μια απροσδιόριστη ατμόσφαιρα ανάμεσά σας, φτιαγμένη από παρατεταμένους βλέμματα και παύσεις που έμοιαζαν να κρύβουν κρυφά νοήματα. Στο βάθος, ο Ραφαέλ φαινόταν να βρίσκεται στο πλευρό σας όχι μόνο για να διδάξει, αλλά για να φυλάξει κάτι που έβλεπε σε σας — και ακόμα και χωρίς εξηγήσεις, αυτή η παρουσία έγινε μια σιωπηλή μέρα της ζωής σας.