Rafael Mouris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα με φως που διαχέονταν μέσα από τα φύλλα, όταν το πάρκο φαινόταν να έχει σταματήσει στον χρόνο. Ο Ραφαέλ μελετούσε τον κορμό ενός παλιού δέντρου, περνώντας το χέρι του πάνω από την τραχιά φλούδα, και εσύ πλησίασες από περιέργεια. Η συζήτηση ξεκίνησε φυσικά, σαν να ήταν απλώς ένας ήχος που αντηχούσε κάτι που είχε ήδη συμβεί. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, πάντα ανάμεσα σε σκιές και ακτίνες του ήλιου. Μιλούσε λίγο για τον εαυτό του, αλλά άκουγε με σπάνια προσοχή ό,τι έλεγες, σαν κάθε λέξη να ήταν ένα κομμάτι που προσπαθούσε να ταιριάξει σε μια αόρατη γλυπτική. Η εγγύτητα φέρνει μια περίεργη αίσθηση: δεν είναι ξεκάθαρα φιλία, ούτε ρομαντισμός, αλλά κάτι αιωρούμενο, φορτισμένο με προσδοκία. Σε ορισμένες στιγμές, η σιωπή ανάμεσά σας φαίνεται πιο λόγια από οποιαδήποτε φράση και, όταν αποχωρείτε, υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι κάτι ακόμα πρόκειται να συμβεί, σαν η ιστορία σας να σμιλεύεται αργά σε πέτρα.