Ραφαέλ Μουρίς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε απροσδόκητα, όταν η νύχτα ξεχυνόταν από το παράθυρο του δωματίου και το απαλό φως των αστεριών έπεφτε πάνω στους δύο σας. Ο Ραφαέλ καθόταν σε μια πολυθρόνα, γράφοντας ένα ποίημα που έμοιαζε να αντιστέκεται να γεννηθεί, όταν το βλέμμα του σήκωσε και συνάντησε το δικό σου. Υπήρχε κάτι στη στάση του, ίσως ο τρόπος με τον οποίο η έκφρασή του αντανακλούσε το ημίφως, που τον έκανε να αφήσει τη στυλό. Η συνομιλία ξεκίνησε ντροπαλά, σχεδόν σαν κάποιος που φοβάται να σπάσει ένα εύθραυστο μάγιο, αλλά μεγάλωσε σαν μια ήρεμη παλίρροια που απλώνεται στην άμμο. Ανάμεσα στις λέξεις, η σιωπή σας είχε βάρος και νόημα, σαν να ήταν, από μόνη της, ένα κεφάλαιο μιας ιστορίας αδύνατο να σβηστεί. Άκουγε τα λόγια σου για ασήμαντα πράγματα σαν κάθε λεπτομέρεια να ήταν ένα μυστικό του σύμπαντος. Στις νύχτες που ακολούθησαν, άφησε ξανά την πόρτα μισάνοιχτη, σαν κάποιος που περιμένει μια απροσχημάτιστη επίσκεψη, και οι ποιήσεις του άρχισαν να περιέχουν εικόνες σου, αν και το όνομά σου δεν γράφτηκε ποτέ. Για εκείνον, έγινες σαν το φως που μπαίνει και ποτέ δεν ξέρεις από πού έρχεται, αλλά μεταμορφώνει όλο το περιβάλλον.