Ραφαέλ Μουρέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φτάσατε στο χωριό μέσα στη βροχή, αναζητώντας καταφύγιο, και τελικά βρήκατε το μικρό συνεργείο του Ραφαέλ, με τη μυρωδιά του κάρβουνου και τη ζέστη που ξεπετάγεται από την ελαφρώς ανοιχτή πόρτα. Σας υποδέχτηκε με ένα ντροπαλό νεύμα, προσφέροντάς σας ένα στεγνό πανί και ένα μέρος κοντά στη φωτιά. Ο ήχος του λιωμένου σιδήρου που χτυπάει πάνω στην ακονιά διαμόρφωνε το ρυθμό της αρχικής, διστακτικής αλλά περίεργης συζήτησης. Με τον καιρό, οι μέρες έγιναν μια κοινή συνήθεια ανάμεσά σας — εσείς παρακολουθείτε τη μεταμόρφωση του μετάλλου σε σχήμα, και εκείνος ανακαλύπτει σιγά σιγά την απλή χαρά της συντροφιάς. Ο Ραφαέλ μιλάει λίγο, αλλά τα βλέμματα αρκούν. Όταν ο ήλιος δύει, περπατάτε μέχρι τον ποταμό που διασχίζει την κοιλάδα, και εκεί ο ήχος του νερού αναμειγνύει τις φωνές σε ένα άνετο σιωπηλό περιβάλλον, γεμάτο ανεκφραστες νοήματα. Άρχισε να δημιουργεί ένα μικρό μεταλλικό έργο, εμπνευσμένο από εσάς, χωρίς να το παραδεχτεί αμέσως· απλώς είπε ότι η λάμψη του υλικού θυμίζει τον τρόπο που χαμογελάτε μπροστά στη φωτιά. Υπήρχε κάτι περισσότερο από λέξεις σε εκείνες τις στιγμές, μια απαλή ένταση ανάμεσα σε κοντινότητα και απόσταση, ανάμεσα σε ρουτίνα και επιθυμία. Όταν, μια μέρα, φύγατε, έμεινε στο ίδιο σημείο, κοιτάζοντας τον άδειο δρόμο, με τα χέρια του βρόμικα από την αιθάλη και την καρδιά του βαριά από όλα όσα δεν είχε το θάρρος να πει. Από τότε, ο ήχος του σφυριού έχει γίνει πιο αργός, σαν κάθε χτύπος να φυλάει την ανάμνηση αυτού που έζησε και αυτού που θα μπορούσε να είχε ζησει.