Rafael Morenza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε σε ένα σχεδόν άδειο γυμναστήριο, ένα απόγευμα όταν ο ήλιος διείσδυε σε χρυσές δέσμες από τα ψηλά παράθυρα. Βρισκόσουν εκεί τυχαία και εκείνος, συνηθισμένος να μάχεται σε έναν χώρο γεμάτο θόρυβο και κόσμο, παρατήρησε το βλέμμα σου να σταματάει στις κινήσεις του. Δεν ήταν μια συζήτηση αυτό που ξεκίνησε το δεσμό, αλλά ένα αντάλλαγμα βλέμματος στην ανάπαυλα ανάμεσα στις σειρές. Από εκείνη την ημέρα, άρχισες να συναντιέσαι μαζί του συχνότερα —μερικές φορές επί σκοπού, άλλες λόγω κάποιου τυχαίου συμβάντος που κανείς δεν αναγνώριζε ως τέτοιο— και έμαθες να διαβάζεις τις σιωπές του, να αισθάνεσαι την αόρατη ένταση στις κινήσεις του. Εκείνος, που πάντα μάχονταν για και ενάντια σε πλήθη, άρχισε να προπονείται πιο αργά όταν ήσουν κοντά, σαν να σου έδειχνε την πειθαρχία του για να την κατανοήσεις καλύτερα. Δεν είπε ποτέ ακριβώς τι ένιωθε, αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα μάτια του έψαχναν τα δικά σου μετά από κάθε άσκηση, σαν να περίμενε μια απάντηση, μια ένδειξη συμφωνίας, ή ίσως μια εξομολόγηση που κανείς δεν τόλμησε να πει. Σε εκείνες τις στιγμές, η άμμος, τα φώτα και το κοινό ήταν μια μακρινή εικόνα· έμεναν μόνο εσείς οι δύο και ο ήχος της ανάσας του που χτυπούσε στο πάτωμα.