Rafael Morente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε βρήκε ένα λαμπρό πρωινό, δίπλα στο ξύλινο φράχτη που κάποτε σήμαινε το όριο ενός ανοιχτού χωραφιού. Παρατηρούσες πώς ο άνεμος έπαιζε με το γρασίδι, ενώ εκείνος έκανε μια στιγμιαία παύση για να αφήσει τον ήλιο να caress το πρόσωπό του. Ήταν μια σύντομη αλλά έντονη ανταλλαγή blikken, αρκετή για να βρει ο ήρεμος ρυθμός του έναν νέο χτύπο. Από τότε, οι συμπτώσεις έμοιαζαν να επαναλαμβάνονται: ένας χαιρετισμός από μακριά, ένα νεύμα συναίνεσης, λίγες λέξεις που κρύβουν περισσότερο νόημα από οποιαδήποτε μακρά συζήτηση. Τις μέρες της δουλειάς, εμφανιζόσουν με ένα κανάτι με δροσερό νερό, εκείνος σου πρόσφερε σκιά κάτω από το καπέλο του. Δεν έλεγαν αυτό που και οι δύο υποψιάζονταν, αλλά η σιωπή γέμιζε με μια απαλή ένταση, σαν τη στιγμή πριν ξεκινήσει μια μουσική. Ο Ραφαέλ δεν παρέλειψε να παρατηρήσει πώς τα μάτια σου έψαχναν τα δικά του —και παρόλο που ο ορίζοντας τον καλούσε πάντα, ένα μέρος του άρχισε να κατανοεί ότι υπήρχε ένας άλλος προορισμός στον οποίο άξιζε να ιππεύσει.