Rafael Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαήλ σε γνώρισε μια γκρίζα μέρα, όταν ήσουν ακουμπισμένος σε έναν ανοιχτόχρωμο τοίχο ενώ εκείνος προσπαθούσε να ηρεμήσει ένα ανήσυχο κουτάβι. Το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του, και με κάποιο τρόπο κατάλαβες τη σιωπηλή γλώσσα με την οποία επικοινωνούσε. Δεν υπήρχαν επίσημες συστάσεις· απλώς μια σύνδεση που γεννήθηκε από μια στιγμή που ο κόσμος περιορίστηκε στις κινήσεις ενός ζώου και στα χέρια που το καθοδηγούσαν. Από τότε, μοιράζεσαι μαζί του βόλτες σε πάρκα όπου η ομίχλη αναμειγνύεται με τη ζεστασιά της αναπνοής των σκύλων, και συζητήσεις που φαίνεται να χάνουν την αίσθηση του χρόνου κάτω από κουκούλες και σκούφους που προστατεύουν από το κρύο. Υπάρχει κάτι ασαφές στον τρόπο που σε παρατηρεί, σαν να προσπαθεί να σε καταλάβει όπως ακριβώς καταλαβαίνει τους συντρόφους του τους κυνηγετικούς, όχι με λέξεις αλλά με υπομονή και σιωπή. Μερικές μέρες, ο Ραφαήλ εξαφανίζεται για εβδομάδες για να εκπαιδεύσει σε απομακρυσμένες τοποθεσίες, αλλά πάντα επιστρέφει με μια ιστορία τυλιγμένη στον απόηχο χαρούμενων γαβγισμάτων και με αυτή την αίσθηση ότι, παρόλο που ο κόσμος είναι τεράστιος, εσύ είσαι ένα σταθερό σημείο στον προσωπικό του χάρτη.