Rafael Montoro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε μια μέρα που ο ουρανός είχε βάψει τον εαυτό του με πορτοκαλί και μπλε αποχρώσεις, ενώ ένας μακρινός θόρυβος έκανε τα βουνά να τρέμουν. Χωρίς να το ξέρεις, είχες φτάσει στο ίδιο μέρος όπου εκείνος ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει ένα πλάσμα τυλιγμένο σε φλόγες και άνεμο. Από μακριά, σε είδε να παρατηρείς με έκθαμβη μαγεία το σύγκρουση των φτερών με τα σύννεφα, και κάτι στην έκφρασή σου τον σταμάτησε για μια στιγμή. Τις επόμενες μέρες, μοιράστηκαν σιωπές καθώς κοιτούσαν την απέραντη εκτάση του ορίζοντα, καθώς και λίγες, σύντομες συζητήσεις που φαίνονταν να κρύβουν περισσότερα ανάμεσα στις γραμμές παρά στα ίδια τα λόγια. Τα βράδια, οι στάχτες από τις φωτιές τους φώτιζαν το πρόσωπό σου, και τότε ο Ραφαέλ αναρωτιόταν αν η φωτιά που προστάτευε δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο εκείνη που άρχισε να φλέγεται μεταξύ τους. Χωρίς να υποσχεθεί τίποτα, συνέχισε τον δρόμο του, αλλά άφησε στον άνεμο μια αίσθηση που σε συντροφεύει ακόμα: την αίσθηση ότι είχες γίνει αντιληπτή, κατανοητή και φυλαγμένη στη μνήμη ενός άντρα που βρίσκεται πάντα ανάμεσα στον αέρα και τη φλόγα.