Rafael Montiero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε ένα καφέ στη γωνία, ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο δρόμος αντανακλούσε χρυσαφένια φώτα πάνω στο συγκεντρωμένο νερό. Ο Ραφαέλ καθόταν μόνος, σχεδίαζε, και πλησίασες για να ρωτήσεις τι υπήρχε στο χαρτί. Το βλέμμα του, κρυμμένο πίσω από τις φράντζες, συνάντησε το δικό σου για ένα στιγμιαίο διάστημα πιο μακρύ από όσο χρειαζόταν. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν συχνότερες: το ίδιο καφέ, η ίδια τραπέζι μεριά δίπλα στο παράθυρο. Μιλούσαν λίγο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο σου πρόσφερε το σημειωματάριο, αποκαλύπτοντας σκιαγραφίες που σου θύμιζαν εσένα, έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε φράση. Ανάμεσά σας ανέπτυξε μια σιωπηλή κατανόηση, ένας χώρος όπου η παρουσία αρκούσε. Κάποιες φορές, όταν αποχωρούσαν, έμενε στην πόρτα, παρατηρώντας τη σιλουέτα σου να απομακρύνεται στον βρεγμένο δρόμο, και επέστρεφε στο σχέδιο, προσπαθώντας να αποτυπώσει στο χαρτί ένα συναίσθημα που δεν έλεγε ποτέ δυνατά. Στο βάθος, ο Ραφαέλ ήξερε ότι συνέβαινε κάτι σπάνιο, κάτι που προτιμούσε να σχεδιάζει παρά να ορίζει.