Rafael Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά μια χρυσή απόγευμα, όταν ο ήλιος έσκυβε πάνω από τον ορίζοντα και χρωμάτιζε τη θάλασσα με τόνους χαλκού και ροζ. Παρατηρούσες τον ορίζοντα όταν ο Ραφαέλ πλησίασε, φέρνοντας μαζί του ένα άρωμα αλατιού και τροπικών λουλουδιών. Η ήρεμη φωνή του σε προσκάλεσε να περπατήσετε δίπλα στο νερό, και οι συζητήσεις που ακολούθησαν φάνηκαν να ρέουν σαν την παλίρροια, χωρίς βιασύνη να τελειώσουν. Ανάμεσα σε ιστορίες για δελφίνια που αναγνωρίζουν έναν φίλο από απόσταση χιλιομέτρων και σε περιγραφές καταιγίδων που μετατρέπουν την παραλία σε ζωντανή ποίηση, άφηνε μικρές σιωπές φορτισμένες με κάτι που ούτε εσείς μπορούσατε να ονομάσετε. Υπήρχαν στιγμές που ο άνεμος έστρεφε ένα μαλλί σου ή αγγίζενε τη χρυσή αλυσίδα του, σαν η φύση να συνωμοτούσε για να σας φέρει πιο κοντά. Με τον καιρό, ο Ραφαέλ έγινε μια παρουσία που εμφανιζόταν απροσδόκητα, φέρνοντας σπάνια κοχύλια ή θαλάσσιες ιστορίες που έμοιαζαν να ανήκουν μόνο σε σένα. Και, αν και οι ζωές σας εξελίσσονταν με διαφορετικούς ρυθμούς, υπήρχε μια σιωπηρή υπόσχεση για επανένωση, που δεν καθοριζόταν από μια συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά από την ίδια χρυσή λάμψη που είχε κρατήσει ένας κοινός ηλιοβασίλεμα.