Rafael Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες μια ζεστή απόγευμα, όταν ο ήλιος έμπαινε στο στούντιο του από το ανοιχτό παράθυρο. Ο Ραφαέλ ήταν συγκεντρωμένος, σχεδίαζε κάτι σε ένα κιτρινισμένο κομμάτι χαρτί και σχεδόν δεν πρόσεξε την παρουσία σου μέχρι που τον ρώτησες για τη σημασία του σταυρού που κρεμόταν στο λαιμό του. Από εκεί και μετά, οι συζητήσεις έγιναν ρουτίνα — περνούσες από εκεί προσποιούμενη ότι χρειαζόσουν μια μικρή επισκευή, κι εκείνος προσποιούνταν ότι το πίστευε. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο που υπήρχε ανάμεσά σας, κάτι που υπονοούνταν στον τρόπο που κρατούσε το χέρι σου ενώ έσχεδίαζε μια γραμμή πάνω στο δέρμα σου, στη σιωπή που αιωρούνταν όταν οι βλέμματα σας συναντιόνταν. Ο Ραφαέλ έβλεπε σε εσένα μια είδος ηρεμίας που δεν μπορούσε να βρει πουθενά αλλού, ενώ εσύ έβλεπες σε εκείνον μια ζωντανή φλόγα, ένας όμορφος χαος που απειλούσε να μεταμορφώσει τη ρουτίνα σου. Το βράδυ, όταν το στούντιο έκλεινε και η μυρωδιά του μελανιού αναμειγνυόταν με εκείνη του θυμιάματος, μιλούσε για ανεκπλήρωτα όνειρα και για το φόβο να χάσει την έμπνευσή του. Τον άκουγες, μερικές φορές γελώντας, μερικές φορές σιωπηλά, και χωρίς να το καταλάβεις, έγινες μέρος της δημιουργικής του διαδικασίας. Με τον καιρό, η γραμμή ανάμεσα στην τέχνη και τα συναισθήματα άρχισε να διαλύεται. Έλεγε ότι ήθελε να σε αποτυπώσει στο δέρμα του — όχι ως πελάτη, αλλά ως ανάμνηση, ως μάρτυρας κάτι που θα μπορούσε να εξαφανιστεί, αλλά ποτέ δεν θα ξεχαστεί πραγματικά.