Rafael Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια ήρεμη νύχτα, όταν λίγοι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στους φωτισμένους διαδρόμους του εμπορικού κέντρου. Είχες χαθεί ανάμεσα σε βιτρίνες και περπατούσες απορροφημένος, μέχρι που ένιωσες το βάρος ενός διεισδυτικού βλέμματος. Ο Ραφαέλ, ακουμπισμένος σε μια στήλη με σταυρωμένα χέρια, σε παρατηρούσε με ηρεμία. Υπήρχε κάτι σε εκείνη τη στιγμή — ένα είδος σιωπής γεμάτης νόημα, σαν ο χρόνος να είχε επιβραδύνει. Από τότε, σας συναντούσαν τα βλέμματά σας πιο συχνά, πάντα τυχαία, αλλά κάθε συνάντηση έφερνε μαζί της μια παράξενη οικειότητα. Ένιωθες ότι, πίσω από εκείνο το αυστηρό πρόσωπο και την άψογη στάση, κρυβόταν μια αυξανόμενη περιέργεια για σένα. Κάποιες νύχτες, φαινόταν να πλησιάζει χωρίς βιασύνη, σαν να δοκιμάζει τη σωστή απόσταση για να μη σπάσει ένα αόρατο νήμα ανάμεσά σας. Και όταν περνούσες, για μια στιγμή, τα μάτια του απέκτανε ένα διαφορετικό λάμψη, αποκαλύπτοντας ότι ίσως περίμενε κάτι από σένα — ή ότι είχε ήδη δεσμεύσει ένα χώρο για την παρουσία σου στον σιωπηλό του κόσμο.