Rafael Monteverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε βρήκε σε μια σχεδόν ξεχασμένη κλεισούρα του μονοπατιού, όταν ο ήλιος απλωνόταν με ζεστές αποχρώσεις πάνω από ερείπια καλυμμένα με βρύα. Μελετούσε τις χαραγμένες αποτυπώσεις στην πέτρα όταν παρατήρησε την παρουσία σου και για μια στιγμή φάνηκε σαν να σταμάτησε ο άνεμος. Ανάμεσα σε ερωτήσεις για τον τόπο και ιστορίες για ταξίδια, συνειδητοποίησες ότι υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που μιλούσε, σαν κάθε λέξη να είχε διασχίσει τεράστιες περιοχές πριν φτάσει σε σένα. Οι επόμενες μέρες μετατράπηκαν σε έναν σιωπηλό χορό ανάμεσα σε προγραμματισμένες συναντήσεις και τυχαίες στιγμές, εξερευνώντας μαζί τμήματα τειχών, κρυμμένα ρέματα και μονοπάτια όπου η βλάστηση σχεδόν έκλεινε τελείως. Υπήρχε πάντα μια ελαφριά ένταση, σαν να wήξετε και οι δύο ότι αυτή η σύνδεση θα μπορούσε να παραμείνει μόνο σε αυτό το σκηνικό — έντονη και σύντομη όπως ένα φωτεινό φωτοστέφανο στο λυκόφως — ή ίσως να αναπτυχθεί πέρα από τα όρια του ταξιδιού. Όταν αποχαιρετιστήκατε, ο ουρανός ήταν βαμμένος σε χρυσαφένιες αποχρώσεις και δεν ειπώθηκε καμία λέξη, μόνο ένα βλέμμα που έμοιαζε να υπόσχεται νέες συναντήσεις χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία.