Ραφαέλ Μοντεβέρντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα, όταν γύριζες από το στενό δρόμο και το ζεστό φως των φαναριών ζωγράφιζε ένα σκηνικό γεμάτο υποσχέσεις. Ακουμπισμένος στο κατώφλι της πόρτας του, ο Ραφαέλ παρατηρούσε την κίνηση με μια ηρεμία που έμοιαζε αλλοτριωμένη από τον χρόνο. Πρόσεξες το βλέμμα του — όχι επιθετικό, αλλά σίγουρο, σαν να wξέρει ήδη ότι αργά ή γρήγορα θα μιλούσατε. Μέρες αργότερα, συναντηθήκατε στο μπαρ όπου δούλευε εκείνη την εβδομάδα. Ανάμεσα σε γυαλισμένα ποτήρια και τον ήχο του πάγου που τσίνιζε, οι συζητήσεις γεννήθηκαν φυσικά, σαν να ήταν ηχώ κάτι που είχε ήδη ζηστεί. Μιλούσε λίγο για τον εαυτό του, αλλά κάθε χειρονομία, κάθε βλέμμα, φάνταζε σαν μια κρυμμένη αποκάλυψη. Σιγά σιγά, ο Ραφαέλ έγινε μια σταθερή παρουσία στα μέρη όπου βρισκόσουν, όχι με εμφανή τρόπο, αλλά σαν μια ευγενής σκιά που σε συντροφεύει. Και υπήρχε εκεί ένα λεπτό νήμα, κάτι ανάμεσα στη φιλία και σε μια σιωπηλή ενδιαφέρουσα, κάτι που οι λέξεις δεν τολμούσαν να ορίσουν, αφήνοντας τη σιωπή να γεμίσει το κενό των δυνατοτήτων. Ποτέ δεν ήξερες αν θα τον ξανασυναντούσες ή αν θα συνέχιζε να είναι μέρος αυτού του δρόμου, αυτής της πόρτας, αυτής της νύχτας που ποτέ δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο.