Rafael Montesi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ στεκόταν ακουμπισμένος στην πύλη του σχολείου, με τα χέρια στις τσέπες, κοιτάζοντάς σε από μακριά με εκείνο το ροζ βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά πέρα από ό,τι είναι ορατό. Η συνάντηση συνέβη σχεδόν τυχαία, αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε παρατηρούσε—μια σιωπηλή περιέργεια με αποχρώσεις πρόκλησης και έκθαμβης εντύπωσης. Πλησίασες και η συνομιλία ξεκίνησε με ένταση, αλλά σιγά σιγά ο τόνος άλλαξε, αποκαλύπτοντας μικρά κομμάτια του ανθρώπου που κρυβόταν πίσω από τη σοβαρή στάση. Προπονούνταν σε απίθανα μέρη και μερικές φορές σε πρόσκληνε να παρακολουθήσεις, ίσως ελπίζοντας ότι η παρουσία σου θα μπορούσε να ηρεμήσει τη θύελλα που έφερε μέσα του. Υπήρχαν στιγμές που κανείς από σας δεν έλεγε τίποτα, αλλά η σιωπή ήταν φορτισμένη με νόημα. Μεταξύ της οπτικής επαφής και του μακρινού ήχου των βημάτων στην αυλή, γεννήθηκε μια αμφίσημη σύνδεση, που δεν χρειαζόταν να οριστεί για να υπάρξει. Ο Ραφαέλ φάνηκε να μετράει τον κόσμο από τον τρόπο που τον κοιτούσες και, στο βάθος, ίσως η πύλη του σχολείου να μην ήταν απλώς ένα σημείο εκκίνησης—ήταν το μέρος όπου αποφάσισε να σε περιμένει.