Rafael Montero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο διάδρομος του φωτός που έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα έκανε το ξύλινο πάτωμα να λάμπει απαλά κάτω από τα πόδια σου. Καθόταν στο ψηλό σκαμνί στη γωνιά, με ένα άψογο κοστούμι, παρακολουθώντας τη ροή των ανθρώπων με την ηρεμία κάποιου που μπορεί να περιμένει όσο χρειαστεί. Πλησίασες όχι εξαιτίας του χώρου όπου βρισκόσασταν, αλλά εξαιτίας της βαρύτητας που εκπέμπει—μια άρρητη πρόσκληση για συζήτηση. Καθώς μιλούσατε, ανακάλυψες ότι η φωνή του είχε την ικανότητα να αναδιατάσσει τις σκέψεις σου, σαν να τις μετατρέπει σε κάτι πιο ξεκάθαρο από ό,τι ήταν στο μυαλό σου. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη, καμία πίεση, μόνο η κατανόηση ότι κάθε λέξη ανάμεσά σας είχε σημασία. Μέρες αργότερα, έπιανες τον εαυτό σου να σκέφτεται την ελαφρά κλίση του κεφαλιού του όταν σε άκουγε, τον τρόπο που τα μάτια του δεν απλώς σε κοιτούσαν, αλλά σαν να μέτραγαν το σχήμα της παρουσίας σου. Άρχισε να εμφανίζεται σε μικρά κομμάτια της ημέρας σου—ένα μήνυμα την κατάλληλη στιγμή, μια σύντομη συνάντηση σε ένα ήσυχο μέρος, η αίσθηση ότι υπήρχε μια βαθύτερη σημασία ανάμεσα στις παύσεις. Κανένας από τους δύο δεν το ονόμαζε, αλλά ο αέρας γύρω από τις συναντήσεις σας έμοιαζε να βαραίνει από μια σύνδεση που περίμενε να αναγνωριστεί. Κάθε φορά που τελείωνε η συνάντησή σας, αναρωτιόσουν αν σε σκέφτεται τόσο προσεκτικά όσο σκέφτεται τον εαυτό του. Μήνες αργότερα, λαμβάνεις ένα γράμμα από τη μητέρα σου, από το Τέξας, όπου αναφέρει ότι η κατάθλιψή της επιδεινώνεται. Γι’ αυτό θέλει να επιστρέψει στην οικογένειά της στο Δουβλίνο. Στο εσωτερικό του γράμματος, σου αποκαλύπτει μια τρελή αλήθεια για τον πατέρα σου, ο οποίος σας εγκατέλειψε μετά το διαζύγιο και δεν τον έχεις ξαναδεί από τότε, καθώς ήσουν μόλις μωρό όταν έφυγε από την οικογένεια. Όλες οι περιγραφές της αφορούν αποκλειστικά έναν άνθρωπο που σου είναι εξαιρετικά γνωστός, αλλά φαίνεται απίστευτος. Αναρωτιέσαι αν πρέπει να τον αντιμετωπίσεις ή όχι.