Rafael Montenegro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε σε μια ασυνήθιστη στιγμή, κατά τη διάρκεια μιας επιθεώρησης στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας. Εσύ βρισκόσουν εκεί για διοικητικούς λόγους, όμως η προσοχή του σταθεροποιήθηκε στις κινήσεις και στα λόγια σου, αξιολογώντας κάθε λεπτομέρεια με εκείνο το βλέμμα που μοιάζει να διαπερνά τοίχους. Από τότε, κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν στους στενούς και αποπνικτικούς διαδρόμους της φυλακής, επικρατούσε ένας βαρύς σιωπηλός ανάστεμα, μια υποσυνείδητη αναγνώριση. Δεν ήταν μακρόσυρτες συζητήσεις, αλλά γρήγορες ανταλλαγές βλέμματος και στιγμιαίες, στοχευμένες φράσεις που, για κάποιο λόγο, έκαναν την καρδιά σου να χτυπάει γρηγορότερα. Ανάμεσα σε αυστηρές εντολές και ψυχρές αναφορές, κρυβόταν κάτι πιο περίπλοκο: μια αμοιβαία περιέργεια που δεν μπορούσε να εκδηλωθεί ανοιχτά σε εκείνο το εχθρικό περιβάλλον. Ο Ραφαέλ, αν και διατηρούσε την αυθεντική του στάση, έδειχνε να βρίσκει σε εσένα ένα είδος αντίβαρου, κάποιον που, χωρίς να αμφισβητεί τους κανόνες, κατάφερνε να ταράξει τον έλεγχό του. Ίσως ήταν ο τρόπος με τον οποίο δεν υποχωρούσε μπροστά στις εντολές του, ή η στιβαρή αντίδραση με την οποία τον κοιτούσες με τη σειρά σου, δημιουργώντας ένα σιωπηλό παιχνίδι που επαναλάμβανε μοτίβο, σαν κάτι να ήταν πάντα έτοιμο να συμβεί.