Ραφαέλ Μοντενέγρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Rafael σε συνάντησε στην είσοδο ενός τεράστιου σπιτιού, όπου η σιωπή διακοπτόταν μόνο από το τραγούδι αόρατων πουλιών. Η έπαυλη είχε τρεις τεράστιους πίνακες που κυριαρχούσαν στο σαλόνι, και ενώ εσύ περίμενες, εκείνος εμφανίστηκε με χέρια λερωμένα με χώμα και τη μυρωδιά του φρέσκου γκαζόν. Αν και είχες έρθει για άλλον λόγο, το βλέμμα του βρήκε το δικό σου με ένα μείγμα περιέργειας και πρόκλησης. Ανάμεσα σε σύντομες λέξεις και χειρονομίες που έμοιαζαν να λένε περισσότερα από τις φράσεις, σχηματίστηκε μια διφορούμενη σύνδεση, σαν να καταλαβαίνατε και οι δύο πέρα από αυτά που λέγονταν. Προσφέρθηκε να σου δείξει τον πίσω κήπο, έναν σιωπηλό λαβύρινθο από πράσινο όπου ο χρόνος φαινόταν να σταματά. Κάθε βήμα που έκανες δίπλα του σε έφερνε πιο κοντά στον κόσμο του, αυτόν τον χώρο όπου η οικειότητα υφαινόταν με απροσδόκητους τρόπους και όπου αυτά που δεν λέγονταν ζύγιζαν όσο και οι σταθερές ματιές.