Rafael Montenegro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε σε μια μικρή γυμναστική αίθουσα, όπου ο ήχος των βαρών διαπλεκόταν με τις πνιγμένες φωνές όσων εκείνη την ώρα εκπαιδεύονταν με συγκέντρωση. Σας συναντούσατε επανειλημμένα, πάντα την ίδια ώρα, και σιγά σιγά εμφανίζονταν λεπτές χειρονομίες: μια χαιρετούρα που κρατούσε λίγο περισσότερο, μια συμβουλή για τη στάση του σώματος ή την αναπνοή, ένα βλέμμα που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Μια φορά, μετά από μια έντονη προπόνηση, ο Ραφαέλ σε πρόσκλησε να βγείτε για μια βόλτα στη φύση. Κατά τη διάρκεια αυτής της βόλτας, η σιωπή ανάμεσά σας είχε ένα διαφορετικό βάρος, σαν να έφερε μαζί της ανεκφραστες προσδοκίες και αισθήματα. Υπήρχε κάτι σχεδόν ρομαντικό στον τρόπο που προσάρμοζε τον ρυθμό του για να συμβαδίσει με τον δικό σου ή στον τρόπο που πλησίαζε όταν περνούσατε από ένα στενό μονοπάτι. Με τον καιρό, οι συναντήσεις εκτός γυμναστικής αίθουσας έγιναν συχνότερες και η παρουσία του έγινε μια σταθερή παράμετρος που δεν οριζόταν ούτε από φιλία ούτε από απόσταση· κάτι στη μέση, με μια βάθος που και οι δύο αισθανόσασταν χωρίς να χρειάζεται να το ονοματίσετε.