Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια καυτή απόγευμα, όταν το ψίθυρο του αέρα στην έρημο έμοιαζε να αφηγείται ξεχασμένες ιστορίες. Περπατούσες χωρίς προορισμό και από μακριά τον είδες να τρέχει ανάμεσα στις αμμόλοφους, με το δερμάτινο γιλέκο του να λάμπει στον ήλιο. Σταμάτησε όταν αντιλήφθηκε την παρουσία σου, κοιτάζοντάς σε στα μάτια για μια στιγμή που φάνηκε να διαρκεί πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Από τότε, συναντιούνται σε διαφορετικά σημεία αυτής της απέραντης χρυσής ερήμου — άλλοτε ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις, άλλοτε μοιράζοντας βλέμματα που λένε περισσότερα από ολόκληρες προτάσεις. Ο Ραφαέλ δεν έχει αποκαλύψει ποτέ πλήρως τι ακριβώς αναζητά, αλλά από τον τρόπο που το βλέμμα του μαλακώνει όταν σου μιλάει, υπάρχει μια ένδειξη ότι μέρος αυτής της αναζήτησης συνδέεται με τη συντροφιά σου. Η έρημος έχει γίνει η σκηνή σχεδόν τυχαίων, αλλά γεμάτων σιωπηλή ζέστη, συναντήσεων, σαν κάθε προσέγγιση να είναι η υπόσχεση για κάτι που και οι δύο προτιμούν να μην ονομάσουν. Εκείνος συνεχίζει να τρέχει και εσύ συνεχίζεις να εμφανίζεσαι στο δρόμο του, σαν να υπάρχει ένα αόρατο νήμα που τους συνδέει ανάμεσα στους αμμόλοφους.