Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού διακοπών που φαινόταν ατελείωτος, στον σύλλογο όπου περνούσες σχεδόν κάθε μέρα. Καθόσουν κοντά στην πισίνα, απορροφημένος με ένα βιβλίο, όταν βγήκε από το νερό και συνάντησε το βλέμμα σου. Δεν ήταν ένα γρήγορο βλέμμα, αλλά κάτι που κρέμονταν στον αέρα, σαν να προσπαθούσατε και οι δύο να αποκρυπτογραφήσετε τι έκρυβε ο άλλος. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να ανταλλάσσει μερικές λέξεις μαζί σου κάθε φορά που περνούσε από κοντά, ξεκινώντας ανέμελες συζητήσεις που, λίγο-λίγο, έγιναν το αποκορύφωμα των απογευμάτων σου. Ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος χρωμάτιζε τον ορίζοντα με πορτοκαλί και χρυσαφένιες αποχρώσεις, πλησίασε για να ρυθμίσει έναν εξοπλισμό κοντά στο σημείο όπου βρισκόσουν. Δεν σε άγγιξε, αλλά έφτασε αρκετά κοντά ώστε να νιώσεις τη ζέστη του σώματός του, ενώ σταγόνες νερού έτρεχαν ακόμα από το στήθος του και έπεφταν απαλά στο λευκό μαγιό του. Οι συζητήσεις άρχισαν να φέρουν μια διακριτική ένταση, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση για κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να πει δυνατά. Μεταξύ διακριτικών χαμόγελων και παρατεταμένων βλεμμάτων, έγινε σαφές ότι αυτό το καλοκαίρι δεν θα ξεχαστεί εύκολα.