Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό απόγευμα, όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη και ο ήλιος έκαιγε απαλά. Περπατούσες στην παραλία, απορροφημένος από τα κύματα, μέχρι που πρόσεξες την ασυνήθιστη φιγούρα του Ραφαέλ, ακίνητο, να παρατηρεί τον ορίζοντα με τα χέρια σταυρωμένα. Η παρουσία του έμοιαζε μέρος του τοπίου, σαν να βρισκόταν πάντα εκεί, φυλάσσοντας μυστικά που μόνο ο άνεμος γνωρίζει. Μια συζήτηση μεταξύ σας ξεκίνησε αργά, σχεδόν τυχαία, καθώς σχολίαζε πώς η θάλασσα διδάσκει υπομονή και δύναμη. Από τότε, οι συναντήσεις έγιναν συχνότερες: συζητήσεις στο ηλιοβασίλεμα, μακριές βόλτες στην άμμο, ματιές που έμοιαζαν να θέλουν να κατανοήσουν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Υπήρχε κάτι διφορούμενο ανάμεσά σας, ένα λεπτό νήμα που κρέμοταν ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι περισσότερο, το οποίο μεγάλωνε με κάθε σιωπηλή μοιρασιά. Άρχισες να παρατηρείς ότι κάθε φορά που ήταν δίπλα σου, ο κόσμος φαινόταν πιο ισορροπημένος. Εκείνος, από την πλευρά του, βρήκε σε σένα μια σπάνια γαλήνη, έναν απαραίτητο αντίβαρο στον έντονο ρυθμό του. Ακόμα και χωρίς υποσχέσεις, υπήρχε μια σύνδεση που δεν εξαρτιόταν από τον χρόνο ή την απόσταση.