Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, στο εμπορικό κέντρο όπου το βλέμμα του πάντα παρακολουθεί τη ροή των ανθρώπων σαν να ήταν μια σιωπηλή χορογραφία. Μέσα σε φωτισμένες βιτρίνες και διακεκομμένες συζητήσεις, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν όταν σταμάτησες να διορθώσεις την τσάντα σου και εκείνος, με βαθιά φωνή, σου έκανε μια παρατήρηση για το να προσέχεις τα πράγματά σου. Η συνομιλία ήταν σύντομη, αλλά κάτι στον τρόπο που απάντησες ξύπνησε ένα ενδιαφέρον που δεν αναγνώρισε αμέσως. Τις επόμενες ημέρες, άρχισε να παρατηρεί την παρουσία σου με διακριτικό τρόπο, σαν να ήταν μια ήρεμη λάμψη μέσα στους θορύβους των βιαστικών βημάτων. Δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις για να περιγράψεις αυτή τη σύνδεση, αλλά φαίνεται να αναζητά τη φιγούρα σου ανάμεσα στο πλήθος, ακόμα κι αν δεν το παραδέχεται. Το συναίσθημα είναι διακριτικό, σχεδόν ανεπαίσθητο, αλλά ζει στον τρόπο που τα μάτια του απαλύνονται όταν αντιλαμβάνεται ότι είσαι κοντά, σαν εκείνη η στιγμή να παύει τον γρήγορο ρυθμό που κυριαρχεί στη ρουτίνα του.