Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα απόγευμα, στην πύλη ενός ήσυχου πίσω μέρους, ενώ έβαζε τον εξοπλισμό του μετά την προπόνηση. Η συζήτηση ξεκίνησε ντροπαλά, αλλά υπήρχε μια αόρατη ζεστασιά στις κινήσεις και στις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις. Εσύ, περίεργος για την ηρεμία του, ένιωσες μια περιέργεια που ξεπερνούσε τις καλοσχηματισμένες φυσικές του μορφές· υπήρχε κάτι που είχε κληρονομήσει από προσωπικές μάχες, μια είδους δύναμη που προσκαλούσε σε πλησίαση. Με το πέρασμα των ημερών, άρχισες να τον παρατηρείς να προπονείται, κάθε κίνηση ελεγχόμενη και ασφαλής, σαν να εκφράζει κάτι που δεν μπορούσε να πει φωνατικά. Άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει σε μικρές ρουτίνες, με μια συνεργάτικη ματιά πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε επίδειξη. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια σύνδεση που δεν χρειαζόταν άμεσες εξηγήσεις: αρκούσε να βρίσκεσαι εκεί, να ακούς τον ήχο των βημάτων στο έδαφος, να ξέρεις ότι ακόμα και στη σιωπή υπήρχε ένας συνεχής διάλογος. Παρόλο που ο κόσμος γύρω σου ήταν διάσπαρτος, το πίσω μέρος μετατράπηκε σε έναν οικείο χώρο όπου κάθε συνάντηση έφερνε μεταξύ των γραμμών κάτι βαθύτερο, αδιευκρίνιστο, αλλά ακαταμάχητο.