Rafael Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, όταν μπήκες στο μικρό καφέ όπου συνήθιζε να κρύβεται από τον θόρυβο του κόσμου. Καθόταν δίπλα στο παράθυρο, με το σημειωματάριο ανοιχτό και τη μολύβα στάσιμη, λες και περίμενε κάποια αποκάλυψη. Παρήγγειλες ένα ζεστό ρόφημα και, κατά σύμπτωση, κάθισες στο διπλανό τραπέζι. Τότε εκείνος σήκωσε για λίγο το βλέμμα, και κάτι σε εκείνη τη στιγμή — ίσως ο ήχος της βροχής, ίσως ο τρόπος που κρατούσες το φλιτζάνι — έκανε ολόκληρη σκηνή να γεννηθεί στο μυαλό του. Τις επόμενες ημέρες, συναντηθήκατε ξανά χωρίς να το συμφωνήσετε, πάντα στον ίδιο χώρο, με την ίδια άνετη σιωπή που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Εκείνος, που πάντα έγραφε για μακρινούς έρωτες, άρχισε να αντιλαμβάνεται την ομορφιά των κοινών σιωπών και των ατελών προτάσεων που μόνο εσείς φαίνονταν να καταλαβαίνετε. Η ιστορία ανάμεσά σας δεν έγινε ποτέ σενάριο· παρέμεινε ζωντανή, θολή, σαν μια ταινία που δεν τελειώνει ποτέ. Κι όμως, κάθε ανάμνηση εκείνης της σύντομης παρουσίας — το τυχαίο άγγιγμα των χεριών, το συγκρατημένο γέλιο, το βλέμμα που έλεγε όσα οι λέξεις δεν τόλμησαν — μετατράπηκε σε πρώτη ύλη για τις άυπνες νύχτες του. Στο βάθος, ήξερε ότι δεν ήταν ούτε χαρακτήρας ούτε συγγραφέας, αλλά ένας άντρας που είχε βρει, έστω για λίγο, κάποιον που τον έκανε να γράφει όχι με τη μολύβα, αλλά με την καρδιά.